Nice and easy.

Zaterdag baalde ik een beetje. Gisteren niet meer. Na het harde werken van zaterdag, zondag en maandag kreeg ik dinsdag, gisteren dus, te horen dat dat harde werk en het gevoel dat ik geen weekend had niet voor niets is geweest. Maandag was de deadline voor hoofdstuk 3 en mijn begeleider zei dat daar eigenlijk niets aan veranderd hoeft te worden. Een nieuw discussiepuntje toevoegen en dan is dat klaar. Best wel leuk om dat te horen te krijgen. 

Ik vond dat dat harde werk wel even beloond mocht worden. Hoewel er gewoon gewerkt moest worden vandaag mocht ik gisteravond en vanavond even helemaal vrij. Daarom een buitenritje met m'n grote vriendin in plaats van een serieuze training. Dan krijg je best wel mooie plaatjes als de lucht blauw is en de zon ondergaat. Lekker ontspannen! 

Daarnaast heb ik mezelf toegestaan om een nieuw boek te beginnen. Normaal mag dat niet als er deadlines zijn, want ik kan niet stoppen, want ik moet weten hoe het afloopt en dan ben je vaak zo weer een paar dagen verder zonder dat er iets gebeurd is. Maar goed, deze keer maak ik een uitzondering voor De doodsvogel van Samuel Bjørk. De voorganger van dit boek, Ik reis alleen, heb ik in iets meer dan 1 zonnige zaterdag uitgelezen. Ik durf het deze keer dus wel aan. Na een woensdagavond zit ik ook al ongeveer op een kwart. Maar ja, wat wil je ook, met zo'n spannend verhaal? De serie gaat over twee Noorse rechercheurs die samen aan moordzaken werken. Mijn interesse werd gewekt door de mooie omslag, maar de inhoud is misschien wel net zo mooi, indien niet mooier. Dat blijkt wel uit dit razende tempo waarin ik deze boeken verslind. Nou, nog een paar bladzijden en dan is het bedtijd! Echt waar...